![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFN2a-34US1b-Ai_9mty1saleVozKQ5xUPCoUdVfkq1P6R40-5ehxnFuTJUxLDqrSt6bBy7BQrYB3KFndmAE74j4juXKnV4Lsp7FWcCREpWHa2_AqkJycewZKY1khVwpZw9AZEYMU-qt4/s400/sadegh+hedayat.jpeg)
Sıcak, nemli yatağımda yatarken bütün bu sorunlar önemini kaybediyordu. Tanrı gerçekten var mı, yoksa kutsal imtiyazlarının korunmasını gözeten bu yeryüzü güçlüleri tarafından, vatandaşlarını daha da rahat sömürebilmek için, kendi tasarılarına göre mi yaratılmıştır; yeryüzünün gökyüzüne bir yansıması mıdır; bu gibi şeyleri artık umursamıyor, ben yalnız sabaha çıkıp çıkmayacağımı bilmek istiyordum. Ölümün karşısında mezhebin, imanın, itikadın ne kadar gevşek ve çocukça olduğunu hissediyordum. Sağlığı yerinde ve mutlu olanlar için, eğlencelik şeylerdi bunlar. Ölümün ve çektiklerimin korkunç gerçeği karşısında, kıyamet günü üzerine, ruhun ahretteki mükâfatları üzerine bana telkin ettikleri şeyler, tatsız bir aldatmaca oluyordu. Bana öğrettikleri dualar, ölüm korkusu karşısında etkisizdiler.”
Sadık Hidayet, Büf-i Kür 1936.
0 comments:
Yorum Gönder