Rjyan Claybrook Kidwell hepimizin aşina olduğumuz ismiyle Cex, 1998'den beri yani (klasik batı müziğindeki tuhaf "küçüklük" yüceltmeleri gibi) 17 yaşından beri muhtelif plak şirketlerinden (Underscore Records, Tigerbeat6, Temporary Residence, Jade Tree Records ,vs) çıkardığı dehşetengiz sesleri dizmeye devam etmekte. 2001'de yayınlanan Oops, I Did It Again! kaydı ve bilhassa "An Axe for the Frozen Sea Within Her" , "Destination Sexy" , "Rjyan Kidwell's Funeral" , "First For Wounds" , " Julia Walsh" gibi şaheserlerle beynimize kazınan ve kalbimizi kazanan Cex, Bataille Royale ile vurmaya devam ediyor. Müzik endüstrisinin görüp görebileceği en tuhaf janr isimlerinden biri olan IDM (akıllı dans müziği!?) kategorisine dahil edilen Cex'i es geçilmeyecek ve oturup karşılıklı berjerlerde kahve içilecek bir adam kategorisine sokmayı tercih ediyoruz. Onunki şekerli, bizimkiler sade olsun. Zira herşeyden geçtik, 2000'lerin başlarından çıkarken duyduğumuz ve yukarıda isimlerini zikrettiğimiz eserler hatrına bi kahve alınıp, bir berjerde oturmanın verdiği tuhaf sükunet ile beraber laflamak şart bu adamla.
"[...] bir piyanisti ilk kez dinlediğinizde, kulaklarınız neredeyse otomatik bir programlamaya tabi olur: önce, çalan kişi, gerek kendisinin, gerekse de dinleyicilerinin ilerleyen dakikalarda bir sonraki dikkat aşamasına, yani müziğin ruhuna ulaşmalarını sağlayabilecek teknik ustalık düzeyine ulaşmış mıdır? sonra, yorumun bireyselliğini, yani parçadaki ruhun ne şekilde benimsenmiş, değişime uğratılmış ve yorumlanmış olduğunu, yani yorumcunun kendine özgü sesini anlamak için dinlerim. icracı müziğin içine girip, onu içeriden tamamlıyor mu? yoksa ne kadar ustalık gösterilirse gösterilsin müziğin ruhu dışarıdan mı biçimleniyor, yani ne kadar mükemmel görünse de aslında taklitten mi ibaret? bunlar çözümü hiç de kolay olmayan sorunlar. pek çok icracı, müziğin tarzını ve tonunu bir elmasa biçimini veren kesici gibi biçimlendirmek amacıyla, müziğin dışında kalmayı seçerek bir tür teknik mükemmellikten yana hareket eder. gençliğimde ben de bu yöntemden yanaydım, fakat şimdi bunun, kulağıma uyumlu gelse de duygularımı etkileyemediğini farkediyorum. [...]"
brian o'doherty, [1992] 1996, bir garip vaka: matmazel p., ing. çev. serpil durak, istanbul: ayrıntı yay., s. 14-15
Birkaç giri evvel sözünü ettiğimiz günün ilk albümü-ilk parçasının ehemmiyetine benzer bir durum da günü sonlandıran albümler için geçerli birbirinden çekici sevgili mamacılar. O gün her nasılsa, nerede başlayıp kimlerle-nelerle geçip , nerede ve nasıl sonlanırsa sonlansın, sonlanırken kulaklarımıza değen son seslerin de kalbimizdeki ve algımızdaki yeri bir başka. Bir ihtimal siz de hayatınızdaki bazı günlerin, gecelerin sonunu sanki bir film (noir?) bitişi gibi yazıların ve emeği geçenlerin isimlerinin geçtiği bir şeridi izler gibi izleyenlerdenseniz , kapanış müziğiniz meşhur Fransız ikili Air 'den gelsin. Yola, aşina olduğumuz referanslar eşliğinde 1990'ların ortalarında birbirlerini biraz daha yakından tanıyarak başlayan Jean-Benoît Dunckel ve Nicolas Godin ikilisi 1997'de Avrupa'da oldukça ses getiren debut'ları Premiers Symptomes 'ı yayınlarlar. Esasında plak ikilinin birlikte ilk kayıtları olan ve 1995 ila 1997 arasında çeşitli vesilelerle yayınladıkları single'ların bir toplamasıdır. İşe bu denli (her manada) "vurucu" bir şekilde başlamalarının arkasında, albümün prodüktörlüğünü üstlenen üstad Etienne de Crécy'nin de parmağı olsa gerek zira, sözkonusu parmağın dolaştığı her yer (ister rock olsun ister downtempo, kah French house olsun, kah electro) kıvamında bir "erken dönem French Touch ıslaklığı"na kavuşuyor. Air'in debuttan sonra nasıl bir hal alacağını daha o tarihlerden bize fısıldıyor. Günü bitirmek için, biraz Air'laşın. Çırpınmayın, haz almaya bakın. Veya çırpınarak haz alın. Yeter ki Air olun.
Hazır Berlin'in rahle-i tedrisatından bahsetmişken, güzeller güzeli Ellen Allien'i es geçmek tabi ki mamacillolara yakışmazdı. B Pitch plakçılığın en müstesna üyelerinden Ellen, electro'nun sağlam örneklerini kah kendi kayıtlarında, kah tek başına plaklar başında , kah Apparat gibilerle beraber prodüksiyon koltuklarında, kah radyo setlerinde önümüze açılmamış kuşe kağıt mecmua kokusu gibi sermeye devam ediyor. Hafsalamıza ve tabi ki kulaklarımıza en çok işleyen 2005 tarihli eseri Thrills gide gele, döne döne, salına salına etrafımızda dolanmaya devam ediyor. Mama boş durmadı, zat-ı muhteremin yeni bulaştığı moda sektörünü ayaklarınıza kadar getirmekle kalmadı , misafir olduğu Ellen'ın çalışma odasının gizlice fotoğrafını bile çekip magazin basınına da gözünü kırptı. Daha ne olsun?
1990'ların bigbeat depremini sadece uzaktan takip etmekle kalmayıp kendilerini piste fırlatanları 1 Ağustos 2009 Cumartesi gecesi Kuruçeşme sahilinde çok eskilerden bir yaşlı Britanyalı bekliyor olacak. Eminiz ki naçizane mama takipçileri arasında yaşları başları ile beraber kot pantolonları ve trainerlarını da alıp "ne güzeldi okulları kırıp, brit pop'un dans pistine yansımış halleri eşliğinde zıplayışımız yahu" düsturu ile orada terini akıtacaklar vardır. Gitmeden evvel yanınıza bir ufak su alın.
Bir çift lacivert mahmur gözü, bir tutamı hep yanaklarına sarkan kumral saçlarıyla Odette, bahar başında açan çiçeklere benzerdi. Saatlerce zarif ve soluk profiliyle pencerenin önünde oturur, bacak bacak üstüne atıp roman okur, çorabını yamar ya da dikiş dikerdi. Hele hele kemanla Grizri'nin valsini çalarken kalbim yerinden sökülecekmiş gibi olurdu. Odamın penceresi Odette'in odasının penceresiyle karşı karşıyaydı. Penceremden dakikalarca, saatlerce, belki de tüm pazar günleri bakardım ona; özellikle çorabını çıkarıp yatmaya gittiği geceler. Böylece gizemli bir bağ kuruldu onunla aramda. Onu bir gün görmesem, bir şey kaybetmiş gibi oluyordum. Bazı günler ona o kadar çok bakıyordum ki sonunda kalkıp penceresinin kepengini kapatıyordu. İki haftadır hergün görüyorduk birbirimizi. Ama bakışlarında bir soğukluk, bir aldrımazlık vardı. Ne bir gülümseme, ne bana karşı eğilimini belli edecek bir hareket. Çok ciddi ve ketum görünüyordu. Bir sabah bizim sokağın köşesindeki kahceye gittiğimde ilk kez yüzyüze geldim onunla. Kahveden çıktığımda Odette'i gördüm; keman çantası elinde. Metroya doğru gidiyordu. Selam verdim; gülümsedi. Sonra çantayı taşımak için izin istedim. Cevaben başını sallayıp "Mersi" dedi. Tanışıklığımız işte bu tek eklimeyle başladı. O günden sonra pencereleri açtığımızda el hareketleri ve işaretlerle konuşuyorduk. Bunun ardından aşağı inip Lüksemburg parkında dolaşmaya çıkıyor, sonra sinema veya tiyatroya gidiyor ya da başka bir şekilde birkaç saat vakit geçiriyorduk birlikte. Odette evde yalnız kalıyordu. Çünkü üvey babası ile annesi seyahate çıkmışlar, o ise işi yüzünden Paris'te kalmıştı. Çok az konuşurdu ama çocuk gibiydi. Huysuz ve inatçıydı. Bazen çileden çıkartırdı beni. Bir gün Neulliy çarşısındaki Cuma şenliklerini seyretmeye karar verdik. O gece Odette yeni mavi elbisesini giymişti ve her zamankinden daha güzel görünüyordu. Restorandan çıktıktan sonra metroda yol boyunca yaşamından söz etti bana. Lunaparkın önünde metroya bindik. Sürekli kaynaşan bir kalabalık vardı. Caddenin iki tarafı insaı eğlendirecek, meşgul edecek şeylerle doluydu. Kimileri gösteri yapıyordu. Ateş etme, şansını deneme, tatlıcı, sirk, bir eksen etrafında dönen küçük eletrikli otomobiller, yine kendi çevresinde dönen balonlar, hareketli koltuklar, türü türlü gösteriler vardı. Kızların çığlıkları, konuşmalar, gülüşmeler, uğultu, motor sesi, her telden müzik birbirine karışmıştı. Zırhlı vagona binmeye karar vermiştik. Kendi çevresinde dönen hareketli bir koltuktu. Dönmeye başlayınca üstüne kumaştan bir örtü çekiliyor ve yeşil bir tırtıl şeklini alıyordu. Bineceğimiz sırada, sarsıntı ve hareketten düşmesin diye Odette eldivenleriyle çantasını bana verdi. Yan yana sıkış tepiş oturduk. Vagon hareket etti, yeşil örtü yavaş yavaş gerildi ve beş dakika boyunca bizi izleyenlerin gözünden gizledi. Vagonun örtüsü geri çekildiğinde dudaklarımız hala birbirine yapışıktı. Ben Odette'i öpüyordum ama o kendini savunmuyordu. İndikten sonra, yolda bana Cuma şenliklerine üçüncü defa geldiğini söyledi. Çünkü annesi yasaklamıştı. Birkaç yeri daha gezdik. Nihayet gece yarısı yorgun argın dönmeye karar verdik. Fakat Odette oradan kendini alamıyordu bir türlü. Nerede gösteri varsa , orada duruyor, ben de ister istemez yanında dikiliyordum. İki üç defa zorla çektim kolundan da mecburen benimle yürüdü. Son olarak jilet satıp, mallarının üstünlüğünü uygulamalı olarak anlatan bir işportacının önünde durdu.Bu defa tepem attı. Sertçe kolunu tutup "Ama bu kadınları ilgilendirmez ki!" dedim. Kolunu çekerek "Biliyorum canım, seyretmek istiyorum!" dedi. Ben de cevap vermeden metroya doğru yürümeye başladım. Eve vardığımda sokak tenha ve Odette'in penceresi karanlıktı. Odama girip lambayı yaktım. Pencereyi açtım. Uykum gelmediği için bir süre kitap okudum. Gece yarsını geçmişti. Pencereyi kapatıp yatacaktım ki Odette'in, odasının pencersinin altındaki gazlı sokak lambasının yanında dikildiğini gördüm. Bu hareketine şaşırdım; kızgınlıka pencereyi kapattım. Soyunduğum sırada boncuk işli çantasıyla eldivenlerinin cebimde kaldığını fark ettim. Anahtar ve parasının çantada olduğunu biliyordum. Çantayla eldivenleri birbirine dolayıp pencereden aşağı attım. Üç hafta geçti ve bütün bu süre içinde ona yüz vermedim. Odasının penceresi açıldığında ben penceremi kapatıyordum. Bu arada Londra seyahatim girdi araya. İngiltere'ye hareketimden önceki gün, köşebaşında, keman çantası elinde metroya doğru yürüyen Odette'e rastladım. Selamlaştıktan snra seyahat haberini verdim ve o geceki davranışımdan dolayı özür diledim. Odette soğukkanlılıkla boncuk işi çantasını açıp ortasından kırılmış küçük bir aynayı elime tutuşturdu. -Çantamı pencereden attığın gece böyle oldu. Biliyor musun uğursuzluk getirir bu! Cevap olarak güldüm ve batıl inançlı olduğunu söyledim. Hareket etmeden evvel onu tekrar göreceğimi vaat ettimse de ne yazık ki mümkün olmadı. Hemen hemen beş aydır Londra'dayım. Şu mektup Odette'ten gelmişti.
"Paris, 21 Eylül 1930
Sevgili ...... , Ne kadar yalnız olduğumu bilemezsin. Bu yalnızlık azap veriyor bana. Bu gece seninle biraz konuşmak istiyorum. Çünkü sana mektup yazarken seninle konuşuyor gibi oluyorum. Mektubumda "sen" diye hitap ettiğim için bağışla beni. İçimdeki derdin ne büyük olduğunu bir bilsen! Günler ne kadar uzun! Saatin akrebi o kadar ağır hareket ediyor ki ne yapacağımı bilemiyorum. Zaman sana da mı bu kadar uzun geliyor? Paris'teyken her dakika gözümün önündeki o küçük odada olduğu gibi başının hep kitapta olduğundan eminim ama belki orada bir kızla tanışmışsındır. Şimdi odayı Çnili bir öğrenci tuttu, ama dışarıyı görmemek için pencereye kalın bir perde astım. Çünkü döne döne "Başka diyara giden kuş geri dönmez" şarkısını söyleyen sevdiğim kişi yok orada. Dün Helene'le Lüksemburg parkında dolaşırken, o taş banka yaklaşınca, hani orada oturup bana memelektini anlattığın günü hatırladım. Ben de o vatlere kandım ve bugün arkadaşlarıma alay konusu oldum; herkesin diline düştüm. Oysa ben senin için hergün Grizri valsini çalıyorum; Vincennes koruluğunda çektiğimiz resim masamın üzerinde. Resmine baktıkça içim ısınıyor. Kendi kendime "Hayır,bu resim aldatıor beni!" diyorum. Çok yazık! Sen de inanıyor musun inanmıyor musun bilemem ama aynamın, hani bana verdiğin aynanın kırıldığından beri içimden bir ses kötü şeylerin olacağını söylüyor. Son görüşmemizde, hani İngiltere'ye gideceğini söylediğin gün, kalbim senin çok uzaklara gideceğini ve bir daha birbirimizi göremeyeceğimizi söyledi bana. Korktuğum da başıma geldi. Madam Bourelle "Neden o kadar üzülüyorsun?" dedi bana.Beni Bretagne'ye götürmek istiyordu, ama gitmedim onunla.Daha fena olacağımı biliyorum çünkü. Geçelim bunları; olan oldu bir kere. Mektubum sert olduysa, canımın sıkılmasındandı. Beni affet. Seni üzdümse, umarım unutursun. Mektuplarımı yırtıp atacaksın değil mi? Bir bilsen şimdi ne kadar acı çekiyorum, ne kadar üzgünüm! Her şeyden nefret ediyorum; günlük işlerimden usandım. Oysa eskiden böyle değildim. Birçok kişiyi merak içinde bırakacak olsam da bu böyle devam etmeyecek. Kararımı verdim bir kere ,Paris'ten ayrılacağım. Altı otuzbeş treniyle Calais'e gideceğim; senin geçtiğin son şehre. Denizin mavi sularını seyredeceğim. Bütün bedbahtlıkları yıkar bu su! Her an rengi değişir. Kederli ve büyüleyici mırıltılarıyla kumsala vurur, köpürür. Kumlar tadına baktıktan sonra yutar köpükleri. Hem bu deniz dalgaları son düşüncelerimi de alıp götürecek. Ölüm birine gülümsemeye görsün, bu gülücüklerle kendine çeker onu. "O böyle birşey yapmaz" diyeceksin mutlaka, ama yalan söylemediğimi göreceksin. Uzaktan öpücüklerimi kabul et. Odette Lasour."
Odette'e iki cevabi mektup yazdım, ama birine cevap vermedi, öteki de geri geldi. "Gönderene iade" mührü vurulmuştu üzerine. Ertesi yıl Paris'e dönünce soluğu Saint-Jacques sokağında aldım; eski evimin bulunduğu sokakta. Benim odamda bir Çinli öğrenci ıslığıyla Grizri valsini çalıyordu. Odette'in penceresi kapalıydı ve kapısına bir pusula aslımıştı : "Kiralık Ev"
2005 yılında "sevgili" Antony & The Johnsons, hepimizi hikayedeki Odette'in akşamüzeri bir denizin kıyısında gördüklerini "dinleyeceğimiz" bir kayda davet eder. Tüm hatıratımızla, giden(ler)in ardından albümü döndüre döndüre bir hal oluruz; "Hope There's Someone" da , "Man Is The Baby" de, "What Can I Do" da tüm kalbimizi piyanosunun tuşlarına çalmasına izin veririz. Mama'nın amcasının albümün çıkış tarihinden takriben 1 yıl sonraki bir buluşmamıza, kulağında "What Can I Do" ile gelirkenki surat ifadesini hatırlar, o ifadeyi bir arttırırız. Her gidene hediye.
Hangi albüm böyle açılır ki?
hope there's someone who'll take care of me when i die, will i go
hope there's someone who'll set my heart free nice to hold when i'm tired
there's a ghost on the horizon when i go to bed how can i fall asleep at night how will i rest my head
oh i'm scared of the middle place between light and nowhere i don't want to be the one left in there, left in there
there's a man on the horizon wish that i'd go to bed if i fall to his feet tonight will allow rest my head
so here's hoping i will not drown or paralyze in light and godsend i don't want to go to the seal's watershed
hope there's someone who'll take care of me when i die, will i go
hope there's someone who'll set my heart free nice to hold when i'm tired.
60’ların hipppileri ve rok müziğini konuşulurken, kimse müziğin gerçek özgürleşmesinden, doğaçlamadan, jazz’dan bahsetmez. 63 yılında, belki de müzik tarihinin en önemli albümlerinde biri Mingus tarafından çıkarılır. Kendisine göre en önemli hatta başyapıtı olduğu kesindir ve bu sebepten dolayı kapak ön sözünü pisi-kiyatrisine yazdırır.
The Black Saint, Mingus’un kendisidir. Ve Siner Lady, Özgürlük ve Devrimdir. Artık eskisi gibi olmaması gerektiğini sözle değil, müziğiyle anlatmak istemektedir. Bunun için de pisi-kiyatrisinden yardım talep etmiştir.
Yaklaşık bir yıl sonra John Coltrane, A Love Supreme, albümünüpiyasaya sürerken biri varoluşcu, diğeri seküler kurtuluşun müzikteki simgeleri haline gelir.
Plak kapağında bir şiirden şu sözler yazar: “touch my beloved's thought while her world's affluence crumbles at my feet”
Söyle çevrilebilir, “dünyasın zenginliği ayaklarımın altında ufalanırken sevgilimin düşüncesine dokunun”
yaz benim zihnime bir pus olarak çöküyor genelde.. vaktin nasıl geçtiğinin farkında olmadan sıcağı asfalt üzerindeki buğu gibi uçurup günleri geçiriyorum.. ne ki akşamlar benim: serinlemek için alkole başvurmak orta vadede akıllıca değilse de kısa vadede hayli etkin bir çözüm.. zaten yazın uzun vadesi hayal edilemiyor: hangi saatte izmir güneşinin dibine devrileceğimiz hiç belli değil; olamaz da...
günlerimizi şenlendiren şeyler var pek tabii: reklam cıngıllarından videolara, zihnimizde yer etmiş yaz müziği kalıbının latin ritmlerinden döküldüğünü zaten biliyoruz. latin ezgisi de çeşit çeşit: devrimci türküsünden dans kafasına dek türlü haline sürekli maruz kalıyoruz. geçen gece; yurdumuzun yetiştirip güney amerika'ya saldığı, oraların rahle-i tedrisatından, o ruha nüfuz etme suretiyle takdirnameye layık görülerek mezun olmuş bir abisi arkadaşlarıyla hücum ettiler; biz de naçizane dinledik. sıcak mıcak demedik, bolca içip dans ettik. babylon'un palmiyelerinin altında terden parlayan tenler, rengi koyulaşan keten gömlekler, salınan kalçalar, gülen suratlardan müteşekkil bir enerji topağıydık. vallahi de billahi de pek şendik.
bunu sağlayan ayhan sicimoğlu ve ekibi, latin ritmleri ile bizimkiler arasında şahane bir tercuman takımı olarak çalıştı: bizden fışkıran terle beslenen ve ezgiler üreten babylon balığı sürüsüydüler. bu neşeli insanları şu albümle yaz günlerimizin bir kıyısına iliştirmek hoş olur diyor, ısınan yerlerinize üflüyorum.
Bir tavır olarak "cool"un ne olduğu (on)yıllardır konuşuladursun, 25 Mayıs 1961 günü New York'taki bir stüdyoda olayın girişli gelişmeli sonuçlu kompozisyonu yazılmıştı bile birbirinden havalı sevgili mama takipçileri. Nasuhi Ertegün prodüktörlüğünde kaydedilen ve Atlantic Records etiketi ile piyasaya çıkarılan Olé, salt free jazz'ın en mühim duraklarından biri olarak kabul görmemiş, aynı zamanda XX. asrın en "cool" plaklarından biri olarak da hepimizin kulaklarına kazınmış. Albüme adını veren giriş parçasındaki yan flüt Eric Dolphy tarafından her yanımıza ilmek ilmek işlenirken, "loop" hissiyatının bir free jazz kaydına bile nelere kadir olabileceğini cümle aleme göstermiştir ustalar. Melodinin-daha da mühimi- tekrarlanan melodinin, emprovizasyon bile olamayacak kadar kaotik bir sıralama içerisinde bile nasıl da "loop"laşabildiğini, ve bunun genel hissiyata ne dehşet sirayet ettiğini daha iyi anlatabilecek bir kayıt sanırız yapılmamıştır. Üstadın diğer tüm kilometre taşından ziyade bir nevi "rakım ölçer" olan kayıtlarından gözümüzde tuhaf bir şekilde ayrılan Olé hiçbir zaman eskimiyor, ne kadar yere basan bir kayıt olsa da yüksek irtifasını her daim koruyor.
Aynı zamanda bu albüm bütün bunlardan öte, 2007'de gezegenden ayrılan sevgili eşi Alice Coltrane'in bir başka mama'ya konu olabilecekken es geçemediğimiz muhteşem Journey in Satchidananda 'sına adeta girizgah işlevi görüyor. Satchidananda yolculuğu hakkında yazılabilecek fazla birşey yok esasında , siz bi gezin, dönüşte buraya uğrayıp gördüklerinizi (daha doğrusu size görünenleri) yazın. Mutlaka.
Minimal tekno, minimal house, deep house, click house,glitch, microhouse ve bunun gibi türlerin salt "biraz mürekkep yalamış dans müziği" kategorisine sokulmasının haksızlık olduğunu düşünerek geçti son bir iki gün kadirşinas mama takipçileri. Bilhassa Berlin menşeili bu "yükte hafif pahada ağır işler"in(minimal'ın tanımı olsun bu) her zaman illa da "dans" etmek veya salınmak için olmadığını iyi ses sistemlerinde doğru ekolayzır ve volume ayarları ile hissetmek mümkün. Elektronik müziğin birçok türevinde olduğu gibi bu işlerde de minimal tekno, bulunduğunuz mekana ayrı bir dekorasyon yapıştırıverip , bulunduğunuz zamanda da belirgin kırılmalara neden oluyor. Bir nevi şahsına münhasır bir ambient yaratmakta oldukça yetili olan janrı, Berlin'in hip underground kulüplerinde geceyarıları plakların başına geçen hikaye anlatıcılarından takip etmek naçizane tavsiyemiz. Söz konusu kulüpler arasında nehir kıyısındaki Watergate son dönemde olayın başatlarından sayılmakta. Uluslararası bir şöhrete çoktan kavuşmuş mekan, salt bir janrın kalbi olan şehirde yaşamını sürdürmekle kalmıyor, bünyesindeki resident DJ'lerin yaptığı setleri de plaklaştırıp işi büyütüyor son iki senedir. Şu ana kadar kronoljik sıra ile Onur Özer, Sascha Funke ve Konrad Black gibi isimlerin setlerini basan şirket bu güzellemeleri devam ettirecek gibi görünüyor. Bir kez daha ana akım teknonun berbatlığını, Berlin'in "mürekkebi ziyadesiyle yalamış" underground minimal teknosu ile gideriyoruz. Salt volume'ü yüksek gece dansları için değil , günün her saati için bir ambient olarak servis ediyoruz. Derdimiz de bu. Watergate serilerini yakinen takibe devam, mis gibi kapak tasarımları için de Matthias'a selam...
Quantic boş durmuyor , boş durmadıkça bize "e hadi artık sürüşmeye başlayın güneş kremlerini..." diyor. Şaka bir yana (ne demekse, hangi yanaysa?) son yıllarda nefret edilesi yaz mevsimini bu kadar estetize edebilen daha iyi bir kayıt duymamıştık. Klasik latin havalarının gereğinden fazla kalabalık, yorucu, ruhsuz tekrarlara dayananan sıcak sakilliği bu kadar modernize edilip güzelleştirilebilirdi , onu da yapsa yapsa tabi ki Quantic yapardı. Sevgili Holland , zaten birkaç senedir sadece DJ masasının arkasında harikalar yaratmakla yetinmiyor , durmadan gezip tozup, kah Spanky Wilson gibi unutulmuş olduğu kadar "cool" soul solistlerini tozlu plaklardan tekrar günlük hayatımıza sokuyor , kah masanın etrafından dolaşıp bir davulun ya da trompetin başına geçip kurduğu canlı gruplara eşlik ediyor. 2009 senesi için de liderliğini yaptığı yeni toplaşka Combo Barbaro ile beraber bardaklarda buz olmaya devam eden Quantic, bu canlı kayıt işini olabildiğince "olgunlaştırmış" , işin kıvamını iyiden iyiye çözmüş görünüyor. Bu havalarda mama, beklentileri boşa çıkarmıyor : Quantic And His Combo Bárbaro 'yu getiriyor , Tradition In Transition , daha plakçılara düşmeden buzdolabındaki yerini alıyor...
60’ların hipppileri ve rok müziğini konuşulurken, kimse müziğin gerçek özgürleşmesinden, doğaçlamadan, jazz’dan bahsetmez. 63 yılında, belki de müzik tarihinin en önemli albümlerinde biri Mingus tarafından çıkarılır. Kendisine göre en önemli hatta başyapıtı olduğu kesindir ve bu sebepten dolayı kapak ön sözünü pisi-kiyatrisine yazdırır.
