dub the police!

İyi icra edilmiş bir dub, herşeyi değiştirme-dönüştürme, başka formlara sokup bambaşka hikayeler haline getirmeyi o kadar iyi becerebilen bir mekanızma ki, karşısında hayretle kalakalmamak elde değil... Başından beri dub'daki cover hadisesi ,diğerlerinden öte, yeniden yorumladığı eseri (ilk bakışta tekrara dayanır gibi görünse de) o kadar estesize bir şekilde "sarmalıyor"ki, insan sarmalanan şey 30 yıldır akademik kadrosundan rock bar'ına tüm dillere pelesenk olmuş, 1970'ler sonu sudan sabundan uzak popüler rock grubu The Police bile olsa hayretle salınmadan edemiyor.

Köln menşeili muhteşem proje Dubxanne, meşhur The Police parçalarını,gayet kıvamında sağlam bir sound ile çok daha kabul edilebilir bir hale getirip kulaklarımıza sunuyor sevgili mamacılar. Kanımızın ısındığı tek polis bu!

hey adamım

Arctic Monkeys, 2006'daki debutu "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not" ile Büyük Britanya'yı ziyadesiyle sallamış nevi şahsına münhasır bir topluluk. Ne kadar cool tavırlar takınsalar da albümün patlattığı bombanın büyüklüğünü çok da hazmedemeyeceklerini düşünmüştük o sıralar ve grubun Franz Ferdinand vari bir ilk albüm popülaritesi ağırlığı altında birkaç sene içerisinde unutulup gideceğini düşündüğümüz zamanlar olmuştu. Biliyorsunuz, salt temcit-pilavı-rock-tarihinde değil modern müziğin birçok alanında vardır bu debut (ilk gece) sendromu.

Maymunlar bir kısım mamacılar tarafından da merakla beklendiğini düşündüğümüz üçüncü plağını yayınladı yayınlayacaklar. Şaşkınlıkla görüyoruz ve takdir ediyoruz ki, grup ilk albümlerinin gölgesinde kalmak şöyle dursun, sözkonusu duruşun üzerine birşeyler koyarak ilerlemeye devam etmiş. Onları diğer onlarcasından ayıran, bilhassa enstrüman kullanımlarındaki basit ama yenilikçi fikirler artarak devam etmiş. En azından gördükleri ilginin rastlantısal olmadığını ispatlarcasına olgunlaşmış ve "büyümüş"ler. Ama hava aynı hava, Arctic kafası güzel kafa.

Yorucu bir günün ardından, akşamüzeri saatlerinde şehrin işlek caddelerinden birinde yürürken, hiç aklınızda olmayan ihtimal vermediğiniz bir şekilde, üniversitenin o ilk hızlı yıllarından kalan birkaç eski dostun sizi kahkahalar eşliğinde ana caddeden ara sokaklara (biraz da zorla) sürükleyişi...Sizin bu sürüklenişe ne kadar direnseniz de geri dönemeyeceğinizi bildiğiniz o an...Hiçbir zaman o eski senelerdeki gibi bir enerji ol(a)masa da, hatta bu "durulma"nın doğallığına yapılan atıflar eşliğinde, kafaların giderek güzelleşmesi...Güzelleştikçe "sanki o günlerdeki gibi..." sarhoş romantizması mırıldanmaları... Yaşları o yıllara pek yetmese de, işte bu çocuklar o çocuklar. Sadece biraz daha büyümüşler, duruldukça güzelleşmişler.
Kapanış "The Jeweller's Hands" in size hatırlattıklarına bir kadeh daha alın.

paris'in yeraltı bir kötü kız!

Ritmin ağırlıklı olduğu janrlarda melodinin silik ama mühim bir rolü olduğu yadsınamaz. Bilhassa elektronik müziğin birçok köyünde kazasında melodi, uzun yıllar göz ardı edilmiş, hak ettiği ilgiyi malesef görememiş. Dans müziğindeki "melodi" kavramı çoğu zaman son derece sakil, klişe ve çiğ bir takım loop'lara indirgenip bizi üzüntülerden üzüntülere gark etmişti sevgili parisienne mamacılar. Her ne kadar prodüktörlerin/DJ'lerin amacı dinleyiciyi ritimdeki dahiyane gidiş gelişlere odaklamak olarak bahanelendirilse de, melodideki mütevazı estetik her daim değerini korumaya devam ediyor. Melodi ile ritimin arasındaki bu "altın oran"ı tutturanların sayısı az, onlardan biri de Paris'li ikili Teenage Bad Girl.

Teenage Bad Girl, 2007 tarihinde çıkarttığı debutu Cocotte ile tüm otoritelerden tam puan almış, anında onlarca remix'i etrafta dolanmaya başlamış bir ikili. Her yerlerinden pek cool, pek Fransız ve pek eğlenceli beat'ler, melodiler, soundlar ve vokaller akıyor. Dinlerken 80'lerden fırlayıp gelen "shred"vari gitar sololarına da rastlayabiliyorsunuz, çok sağlam synth'lere de, Daft Punk etikelişimli hissiyatlara da, akıllıca düzenlemelere de, dahiyane ritimlere de. E modern müzik takipçisi bir mamacı başka ne bekler ki? İkiliyi soframıza son 4-5 yılın hip'i electro janrının en müstesna örneklerinden biri olarak servis ediyoruz ve Teenage Bad Girl'e teşekkürlerimizi bir borç biliyoruz; bize zekice melodilerin dans müziğindeki önemini bir kez daha hatırlattığı için, yeraltından çıkarttıkları sound'u hip yapmanın zevkini yaşadıkları için, canımızın feda olduğu Paris moda caimasına salt tek bir albümle verdikleri ilham için, en mühimi de kusursuz debut'lar listemize bir yenisini daha eklediği için.

ala franga

la haine.
elli katlı bir binadan düşen adamın öyküsü.
düşene dek şunları söyler:
"buraya kadar herşey yolunda, buraya kadar herşey yolunda, buraya kadar herşey yolunda."
29. kattayım şu an ve her şey yolunda.
kaç kat kaldı ömrümde?
bir ömür ortalama 70 yıl dersek...
70-29=41...
herşey yolunda..her şey yolunda...her şey yolunda...

1995 tarihli dehşet Mathieu Kassovitz eserinin film müzikleri ile, 10 sene sonra, 2005'te Paris'te yaşanan olaylara bir kez daha saygı duruşunda bulunmak isteyenlere mama'nın armağanı... Filmi halen görmemiş ve kendini muhtemelen "geç kalmış" hisseden tüm mamacılara : hiç üzülmeyin, zira değişen hiçbir şey yok hikayede. Tekrar ediyoruz : l'important c'est pas la chute, c'est l'atterissage. (önemli olan düşüşün kendisi değil, bizatihi yere inişi-çakılışıdır.)

hayat dub'ınca güzel

Dub'ın, Roots'un, Reggae'nin, yapım aşamasında olan çok başka mamalara konu olacak yerlerinden ve zamanlarından evvel, Londra'daki "modern" örneklerinden birini sofraya koymayı tercih ettik güzel mamacillolar. Birkaç senedir Britanya'nın yeraltı eventlerinde boy gösteren ve dikkati çeken Dub Terror ilk uzunçalarını yayınladı. Köklere olan hürmetini baki kılarak, yeraltında olan biten daha farklı hikayelerle de (Dub'ın karanlık ve küçük odasından fazla çıkmayan ve yemek masasında pek konuşmayan depresif ama havalı oğlu Dubstep başta olmak üzere, drum'n'bass, hip hop, garage gibi...) bilimum "dirsek temas,omuz omuza,kol kola" ilişkilerini de güzelce oturttu.
Dub Terror, işin sadece Jamaika Kingston Town'da yapılan rastalarda, içilen jointlerde ve giyilen renkli olduğu kadar "retro" gömlek ve şortlarda kalmadığını; hikayenin 2000'ler biterken kasvetli Londra sokaklarında da yürüyerek devam ettiğini söylüyor. Hani rastafaryan üzerinde sadece eski bez bi şort da olsa rastafaryan, üç çizgili fütüristik naylon Adidas eşofman üstleri de olsa rastafaryan. Üzerimizde ne olursa olsun, dub-ı hayat yahu bu der , ritmi ve bası her duyuşumuzda huşu içerisinde salınırız. Dub Terror'da bizi "Push The Tempest By" , "Tetradis Dub" gibi güzellemeler ile sarıp sarmalar...

On&On

Bazı musiki eserlerinin sağlam, güçlü ama kararında high fidelity ses sistemlerinden alınanan zevkleriyle, sokakta iyi kulalıklarla alınan zevkleri arasında sağlam farklar oluşuyor. Modern müzik için söyleyebileceğimiz bu önerme genelde "üzerinde etraflıca düşünülmeye gerek olmayan 'anlık' müzikler"i o mobil dinlenime uygun kategorisine alma eğiliminde olsa da, hakikat öyle değil bizce. Yürümenin, koşmanın salt kulaklardaki seslerle motivlendiği birçok an sayabiliriz, vefakat o sayı alelade bir zamanda (programlanmamış bir anda) kulaklıklara çarpan melodinin bizi en yakın kaldırıma oturtup sarsması sayısından hep bir eksik çıkar :) Genel resmi geçip ayrıntıyı görebildik değil mi?

Walter Merziger ve Arno Kammermeier ikilisinin oluşturduğu Booka Shade, 2004 yılında sağlam ses getiren Memento debutu ile girdikleri electro ve house sahnelerinde, kendilerine tam manasıyla interdisipliner bir yer edinmekte zorlanmadılar. Debutun çekiciliği, onların Avrupa ve Kuzey Amerika'nın mühim kulüpleri ve festivallerinde boy göstermelerini sağlamakla kalmadı; takipçileri ile sık sık buluşmalarına sebebiyet verecek kadar çok single ve remix yayınlamalarına da vesile oldu. Bilhassa plaktaki "On&On" parçası 2000'li yılların başlarında nedense ana-akım müzik prodüktörleri tarafından yeniden "keşfedilmiş" ve ziyadesiyle "boku çıkarılmış" vokal estetiği vocoder (öncülü için bkz. Kraftwerk) tekniğinin, doğru kullanıldığında nelere kadir olacağını hepimize güler yüzlü bir derinlikle anlatıverir.

Bu kalabalık üretimden biraz nefes almaya çalışan ikili 2007'de meşhur DJ Kicks serisine dehşet setiyle dahil olur. Yukarda bahsettiğimiz gibi serde interdisiplinerlik var tabi , sette Brigitte Bardot'dan Aphex Twin'e , The Streets'ten Matthew Dear'a kadar uzanıp uzanıp geri gelir Booka Shade. Biz de sette John Carpenter'ın iç büzen "Arrival At The Library" sinin Aphex Twin'in "Alberto Balsam" ına bağlanışının nefaseti eşliğinde en yakın kaldırıma,banka,çime oturup kalakalırız.

anyway...

[...] anyway, the fascinating thing was that I read in national geographic that there are more people alive now than have died in all of human history. in other words, if everyone wanted to play hamlet at once, they couldn't, because there aren't enough skulls! [...]

jonathan safran foer, 2005, extremely loud & incredibly close, penguin

"başın/m belada"

"Trouble's what you're in
In that dress that's as black as my heart on this train
Trouble's what you're in
Trouble
With those lips that's as red as the blood in my veins

Trouble,
You know it,
Trouble,
Soft Target

Trouble's what you're in
Coz it's a long way to London Bridge in them heels babe
Trouble's what you're in
Trouble
coz it's amazing how much one look can reveal

Trouble,
You know it,
Trouble,
Soft Target

Trouble's what you're in
Coz I’ve been waiting for just one look...

Trouble,
You know it,
Trouble,
Soft Target"

daha önce söylemiştim, dikkate almamıştınız: fink

eski dostlar, eski dostlar

Rjyan Claybrook Kidwell hepimizin aşina olduğumuz ismiyle Cex, 1998'den beri yani (klasik batı müziğindeki tuhaf "küçüklük" yüceltmeleri gibi) 17 yaşından beri muhtelif plak şirketlerinden (Underscore Records, Tigerbeat6, Temporary Residence, Jade Tree Records ,vs) çıkardığı dehşetengiz sesleri dizmeye devam etmekte. 2001'de yayınlanan Oops, I Did It Again! kaydı ve bilhassa "An Axe for the Frozen Sea Within Her" , "Destination Sexy" , "Rjyan Kidwell's Funeral" , "First For Wounds" , " Julia Walsh" gibi şaheserlerle beynimize kazınan ve kalbimizi kazanan Cex, Bataille Royale ile vurmaya devam ediyor. Müzik endüstrisinin görüp görebileceği en tuhaf janr isimlerinden biri olan IDM (akıllı dans müziği!?) kategorisine dahil edilen Cex'i es geçilmeyecek ve oturup karşılıklı berjerlerde kahve içilecek bir adam kategorisine sokmayı tercih ediyoruz. Onunki şekerli, bizimkiler sade olsun. Zira herşeyden geçtik, 2000'lerin başlarından çıkarken duyduğumuz ve yukarıda isimlerini zikrettiğimiz eserler hatrına bi kahve alınıp, bir berjerde oturmanın verdiği tuhaf sükunet ile beraber laflamak şart bu adamla.

piyanist nedir, nasıl kullanılır?

"[...] bir piyanisti ilk kez dinlediğinizde, kulaklarınız neredeyse otomatik bir programlamaya tabi olur: önce, çalan kişi, gerek kendisinin, gerekse de dinleyicilerinin ilerleyen dakikalarda bir sonraki dikkat aşamasına, yani müziğin ruhuna ulaşmalarını sağlayabilecek teknik ustalık düzeyine ulaşmış mıdır? sonra, yorumun bireyselliğini, yani parçadaki ruhun ne şekilde benimsenmiş, değişime uğratılmış ve yorumlanmış olduğunu, yani yorumcunun kendine özgü sesini anlamak için dinlerim. icracı müziğin içine girip, onu içeriden tamamlıyor mu? yoksa ne kadar ustalık gösterilirse gösterilsin müziğin ruhu dışarıdan mı biçimleniyor, yani ne kadar mükemmel görünse de aslında taklitten mi ibaret? bunlar çözümü hiç de kolay olmayan sorunlar. pek çok icracı, müziğin tarzını ve tonunu bir elmasa biçimini veren kesici gibi biçimlendirmek amacıyla, müziğin dışında kalmayı seçerek bir tür teknik mükemmellikten yana hareket eder. gençliğimde ben de bu yöntemden yanaydım, fakat şimdi bunun, kulağıma uyumlu gelse de duygularımı etkileyemediğini farkediyorum. [...]"

brian o'doherty, [1992] 1996, bir garip vaka: matmazel p., ing. çev. serpil durak, istanbul: ayrıntı yay., s. 14-15

air'leşen havalar...

Birkaç giri evvel sözünü ettiğimiz günün ilk albümü-ilk parçasının ehemmiyetine benzer bir durum da günü sonlandıran albümler için geçerli birbirinden çekici sevgili mamacılar. O gün her nasılsa, nerede başlayıp kimlerle-nelerle geçip , nerede ve nasıl sonlanırsa sonlansın, sonlanırken kulaklarımıza değen son seslerin de kalbimizdeki ve algımızdaki yeri bir başka. Bir ihtimal siz de hayatınızdaki bazı günlerin, gecelerin sonunu sanki bir film (noir?) bitişi gibi yazıların ve emeği geçenlerin isimlerinin geçtiği bir şeridi izler gibi izleyenlerdenseniz , kapanış müziğiniz meşhur Fransız ikili Air 'den gelsin. Yola, aşina olduğumuz referanslar eşliğinde 1990'ların ortalarında birbirlerini biraz daha yakından tanıyarak başlayan Jean-Benoît Dunckel ve Nicolas Godin ikilisi 1997'de Avrupa'da oldukça ses getiren debut'ları Premiers Symptomes 'ı yayınlarlar.

Esasında plak ikilinin birlikte ilk kayıtları olan ve 1995 ila 1997 arasında çeşitli vesilelerle yayınladıkları single'ların bir toplamasıdır. İşe bu denli (her manada) "vurucu" bir şekilde başlamalarının arkasında, albümün prodüktörlüğünü üstlenen üstad Etienne de Crécy'nin de parmağı olsa gerek zira, sözkonusu parmağın dolaştığı her yer (ister rock olsun ister downtempo, kah French house olsun, kah electro) kıvamında bir "erken dönem French Touch ıslaklığı"na kavuşuyor. Air'in debuttan sonra nasıl bir hal alacağını daha o tarihlerden bize fısıldıyor.
Günü bitirmek için, biraz Air'laşın. Çırpınmayın, haz almaya bakın. Veya çırpınarak haz alın. Yeter ki Air olun.

Woven Hand

Gençliği peder büyükbabasının yanında geçiren David 17 yaşında terkettiği hayatın eleştirisini, yozlaşan hıristiyan değerleri müziğiyle eleştirir.

Tam bize göre sözleri, acı var, inanç var, kefaret var, var da var.

ellen'la elele

Hazır Berlin'in rahle-i tedrisatından bahsetmişken, güzeller güzeli Ellen Allien'i es geçmek tabi ki mamacillolara yakışmazdı. B Pitch plakçılığın en müstesna üyelerinden Ellen, electro'nun sağlam örneklerini kah kendi kayıtlarında, kah tek başına plaklar başında , kah Apparat gibilerle beraber prodüksiyon koltuklarında, kah radyo setlerinde önümüze açılmamış kuşe kağıt mecmua kokusu gibi sermeye devam ediyor. Hafsalamıza ve tabi ki kulaklarımıza en çok işleyen 2005 tarihli eseri Thrills gide gele, döne döne, salına salına etrafımızda dolanmaya devam ediyor. Mama boş durmadı, zat-ı muhteremin yeni bulaştığı moda sektörünü ayaklarınıza kadar getirmekle kalmadı , misafir olduğu Ellen'ın çalışma odasının gizlice fotoğrafını bile çekip magazin basınına da gözünü kırptı. Daha ne olsun?

bigbeat'te reaktiften ziyade proaktifimdir

1990'ların bigbeat depremini sadece uzaktan takip etmekle kalmayıp kendilerini piste fırlatanları 1 Ağustos 2009 Cumartesi gecesi Kuruçeşme sahilinde çok eskilerden bir yaşlı Britanyalı bekliyor olacak. Eminiz ki naçizane mama takipçileri arasında yaşları başları ile beraber kot pantolonları ve trainerlarını da alıp "ne güzeldi okulları kırıp, brit pop'un dans pistine yansımış halleri eşliğinde zıplayışımız yahu" düsturu ile orada terini akıtacaklar vardır. Gitmeden evvel yanınıza bir ufak su alın.