zal saati






lilo

geçmiş olsun derken?




...Geçmişin ne olduğu ve her ne ise, onunla ilişkimizin nasıl yürütülebileceğine dair daha evvel de burada sıklıkla kulak oynattık gerçi...

Kişisel hatırata olan bir Stockholm Sendromu'nun söz konusu olduğu bünyelerde tezahür eden suskunluklar, ancak Prelude In E Minor gibi bir besteyi Jerry Mulligan gibi bir "ölçek"ten dinleyerek dizginlenebiliyor. Nick Hornby-vari bir sual geliyor akla albüm döndükçe: "Acaba iyi müzik dinleyicileri bir kavram olarak "geçmiş" ile tam olarak iyi geçinemeyen, ve buna bahane olarak da kendi hatıratlarını müzik üzerinden tuttuklarını ileri süren bir garip tebaa mıdır?"


Albüm, basıldığı 1963 yılında belki dehşet rüzgarlar estirmedi fakat, ne önemi var; hangimiz estirdik ki değil mi Gerry? Ne çok şey biliyoruz değil mi Gerry?

zambaklı tabut


don't die on the motorway.

lilo

ne olur iki kere iki dört etmesin!

"hayat yeniler bizleri"ye, ellerimizde vişnelerle amin!




lilo

bizden önce varolan yaralarımız









erkan oğur'dan ve alp ersönmez'den ayrı ayrı bahsettiğimiz vaki, şu naçiz sahifelerde. ikisinin bir araya geldikleri, bir de üstüne genco arı'nın nefaset timsali parmak hareketlerini ödünç aldıkları şu ezgi günlerdir çalıyor da çalıyor. alp bey'in 'yazısız' adlı albümünden geliyor: 'burada yaralı biri var'

yer, gök





Bir an için Rushdie'nin kalemini, romanın harikulade ismini, romanlardan yapılan filmleri, filmlerden yayılan film müziklerini, kulakları ruhlarına gözlerinden daha yakın olanların nezdinde bu müziklerin gittikçe filmleri silmesini, bazı işlerin hayatın bizatihi kendisine soundtrack olduğunun söylenmesinin üzerinden binlerce gün geçmesini, bazılarının bekaretlerini kulaklarından acıya acıya kaybetmelerini filan unutalım... Hatta bir an için bu satırların ağdalı ergenliğini de görmezden gelelim.

Bir an için U2'nun ne kadar antipatik bir varoluşu simgelediğini de unutmayı deneyelim. Olmaz mı?

Ezcümle, ne demişti Dosto Baba dehşetengiz uzun, kısa öyküsü "Beyaz Geceler"de: "Tanrım, bir anlık mutluluk! Ama bir ömür boyu sürecek gerçek mutluluk!... Yoksa ömrü boyunca, yalnızca bir an için, onun kalbine yakın olmak için mi yaratılmıştı?"


"Ada"dan sevgilerle...

Ada

Fazla söze ne hacet? Michaela ablamız aka "Ada" yeni albümü "Meine zarten Pfoten" ile diyeceğini demiş zaten...

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=B3RT-HLK5Tc&w=480&h=349]

atame!








alıntıya gel:


"bağlıyım. bağlısın. bağlı.

….

bağlılığın kadim bir tartışma mevzuu olması; bunca çeşidinden, bunca uygulamasından başka, bir yerlerdeki eksikliğine bağlanmalı belki.

bağlayıcılığından, kalıcılığından, iptilasından başka; yeri doldurulabilirliğinden, yüzergezerliğinden, vazgeçilebilirliğinden dem vurmak elzem. içeriğinden ziyade, biçimiyse mühim olan; onu, bıraktığı, müsaade ettiği boşluğa sormalı. nerede arayacağım bağlanmanın biçimini, doldurduğu yeri? eksikliğinde; artık varolmadığı yerde değil mi?

belki, bağlanan öznenin bizatihi kendisine bakmalı: kim o? dahası, ne o? bağlılıklardan, bağımlılıklardan ibaret bir nesneler, özneler ağı içinde yaşadığım açık. kötü addedilen alışkanlıkların bağlayıcılığından tut, saplantılı ilişkilere; gündelik rutinlerden tut, rutinden firara dek onca uyuşmaz, bir araya gelmez şeye bağlıyım, bağımlıyım. hepsini istiyorum. öyle bir ağ ki bağlandığım yumak, gün günden daralan bir alan bırakıyor bana: ‘ben’ dediğim şey, bağlandığım ağın müsaade ettiği boşlukta deviniyor. belki de salt ondan ibaret. madem ki kendimi, bağlı olduklarımla tanımlar haldeyim, o zaman, yumak çözülünce kalan: boşluk.

boşluk olma fikrinin çekilmezliği, hürlüğün belirsizliği, dağılganlığı mi beni bağlanmaya sevkeden? ‘ben’i ‘öteki’ üzerinden kurmanın konforu, giderek, zorunluğu mu? ister düşkün bir iptila olsun, ister yüce bir siyasi adanma; ister gündelik meyiller, ister arzu diyalektiği: bilinmeze, değişkene; sürekli firar halinde, uzakta olana çapa atmaktan başka çare bulamamış olmam mı? ne?

demek ki kendime bağlı olmam namümkün: hep ‘öteki’ne bağlıyım. öteki de çeşit çeşit. muğlaklığımı ertelemem gerek. madem ki bağım sınırımdır; sınırlarımı müdafaa etmem gerek.

….

iptilamdan vazgeçmem; kendimden, senden, ondan vazgeçmem demek. ben sana, sen ona: bağlıyız, işte, külliyen, hep."

mütemadi narkolepsi





"Çünkü başka insanların ölümü en gizli mesleğidir hepimizin. Başka ölümler çeker bizi. Ve bazen başkaları ölümü çeker bizim için."

one step beyond

tamam işte geldim! ihtiyacım olan buydu.

güneş daha ortalıkta yokken, kendimi hep bodur şarap ağaçlarının, c vitamini depolarının, salata kaselerinin, konsantre meyve sularının, reçel kavanozlarının ve dondurmanın en güzel yerinin yetiştiği, bu yunan frekanslı evimde hayal etmiştim. şerbetli zakkum kokusu midemi bulandırana kadar yanlarından yürüdüm.

güneş daha ortalıkta yokken, o zakkum yaprakları beni öldürsün bile istemiştim. aa! o sırada aklıma geldi. saksıya razı ya da rağmen yaşamaya çalışan ama kokmayı unutmuş, beceriksiz, kırılgan, -tam da benim gibi- bir zakkum, sakinliğiyle çok korkutan bir kediyi, salındığı rüzgarda tokatlamaya çalışmıştı. o kedinin tüyleri de hala üzerimdeydi. çıkardım giysilerimi, kan lekeleri, zımbalanmış ve zımbalanırken daha da acımış yaralarımla, bavul taşırken oldu sakarlıklarımla, kestiğim saçlarımla, öfkem ve korkum ve sararmış ve ısırılmış yapraklarımla karşılaştım son kez. tedirgin, heyecanlı yürüdüm sıcak tahtaların üzerinde. güneşe hellim peyniri gibi beni pişir diye bağırırken, 18 derecelik ritüelim karşımdaydı artık ve anahtar kelimelerim su, arınma, vaftiz,  abdest ve mikveydi. çok bekledim bu sefer o gökyüzüne bakarak. çok dua vardı belki de.

en son, ekmeğimi banarken güvensiz bir florasan ışığının çarptığı sıcak duvarda, boktan bir çerçeve içinde görmüştüm kendimi. “bak, bu lilyum”, “bak ben buyum” dediğim çerçevenin içine girmeliydim artık. yetti bu "soğuk korkusu"yla attım kendimi 18 dereceye. bütün seslerden kurtuldum o anda. işte şimdi özgürdüm. ciğerimden üflediğim baloncuklar bitip tekrar nefes aldığımda, üşüdüğümden mi, sevincimden mi böyle tepindim bilmiyorum. ama ben artık, yineyineyeniyeniyineyeniyeniden -belki bir süreliğine- “ben” oluverdim.


lilo

g

teşhis ve tedavi - cümle tıbbiyeci içün taksim

hastane koridorlarında dolaşılarak geçirilen vakitlerde yanımda olan bir kitaptan alıntılar:

"risalesinin ilk varaklarında, musıkinin nasıl ve ne zaman neşet ettiği konusunda kaynaklarda çok şeyin yazılıp rivayet edildiğini belirten gevrekzade hafız hasan efendi, asıl olanın 'musıkinin kendiliğinden ortaya çıkan bir şey' olduğunu bilmek gerektiğini ifade eder; sonra da konuyla ilgili rivayetleri zikreder. tarih kitaplarında yer alan bu rivayetlere göre hz.nuh'un babası lamek, ud sazını icat eden ilk kimsedir. bununla birlikte, alimlerin ortak kanaatine göre musıki ilminin nazariyatını ilk defa kuran kimse hz.davud'dur. hatta o bir ud icat etmiş, bu ud beyt-i makdis'teki odasında asılı kalmış; daha sonra buhtunnasr'ın kudüs'ü yakıp yıkmasından iskender'in zamanına kadar gözden kaybolmuştur. iskender zamanında ilk ve özel şekliyle ortaya çıkarılan bu udu, aynı zamanda aristo'nun öğrencisi olan iskender de icra eylemiştir."

...
"bu rivayette enteresan olan bir diğer bilgi de, ud için farsça olan 'barbat' isminin kullanılmasıdır. icat ettiği uda dört tel takan pitagoras, her bir teli dört unsurdan biriyle tavsif etmiş ve ondan sonra gelenler de bu adeti devam ettirmişlerdir."

...
" 'ud ta'bir olunan alat-ı gına el-yevm kefere yedlerinde müsta'mel olan lavta dedikleri alat olub lavtanın perdeleri olmayub anın perdeleri mevcude olduğu içün güya tanburun kısa kollusu misillü bir alat-ı gınadır ki el-yevm ba'zılarında mevcuddur.' "

...
"gevrekzade, müziğin işleviyle ilgili olarak eflatun'dan şu sözleri nakletmektedir: 'eflatun -allah ona rahmet eylesin- dedi ki: biliniz ki filozoflar -hikmet sahipleri- müziği oyun ve eğlence için değil, kişiye faide vermek, ruhi lezzetler sağlamak, insanın psikolojisini rahatlatmak, kuru mizaçları nemlendirmek -sıkıntıyı gidermek-, fizyolojiyi dengelemek ve kanın akışını düzenlemek için ortaya koymuşlardır. bu ilmi inkar edenlerse müziği sadece meyhanelerde ve sokaklarda dinleyip ilkelerini, anlamlarını ve ortaya konuş sebebini kavramadan, bu ilmin sadece oyun ve eğlence için olduğunu düşünüp dnen yasaklamışlardır."

...
"gevrekzade, musıki ilminin tıp ve astronomiyle yakın münasebeti olduğunu ve bu konuda tusi, farabi, urmevi gibi üstadların eserler telif ettiğini belirttikten sonra, insan nabzının belirli makamlar üzere olduğunu açıklamaktadır. usta hekimlerin ve düşünürlerin kabul ettiği gerçek, nabzın ölçülü her bir hareketinin bir makama uygun olduğu ve bir nağmeyle uyum sağladığıdır. nabız atışları usule aykırı ve bozuk olduğunda bu durum vücut sağlığı için hiç de iç açıcı olmaz. zira nabız atışlarının usulden çıkması, daha önce sözü edilen üç ruhun -hayvani, nefsani ve tabii- doğal usulden çıktığına delalet eder."

...
"bimarhane -akıl hastanelerinde- kadrolu sazendeler ve özel görevliler bulunduğunu, kilerlerin ve duvarların ihtiyaç duyulabilecek her türlü enstrümanla dolu olduğunu anlatmaktadır."

ahmet hakkı turabi, gevrekzade hafız hasan efendi ve musıki risalesi, rağbet yayınları, 2005

beşiğinde uyuyan

Makineli tüfeğin kırmızı tükürükleri
Her gün sonsuz ve mavi gökte ıslık çalarken;
Onlarla alay eden bir Kralın yanında
Kızıl, yeşil taburlar tutuşup yok olurken;

Ve korkunç bir çılgınlık şu yüzlerce insanı
Toz edip çevirirken bir alev yığınına
Yaz ayların, otların, kıvancın ölü dolu
Sen ey insanları sağ esen yaratan Doğa!...

Bir Tanrı var sunakların çiçekli örtüsüne,
Buhurdanlara, büyük altın kadehlere gülen;
Bir Tanrı var duaların beşiğinde uyuyan

Ve ancak karalar giymiş acılı anneler
Mendillerine bağlanmış gümüş liraları
Ona armağan ettikleri zaman uyanan!


haydi yine dans et.

ben de gizlice izleyeyim

05:45'e dikkat

lilo